Bóndinn á heimilinu brá sér af bæ um helgina og fór í fertugsafmæli austur á land. Við stúlkurnar vorum því einar heima og auðvitað fór allt úrskeiðis sem gat mögulega farið úrskeiðis. Um kvöldið hefur Matthildur einhvern veginn náð að aflaga plásturinn á insúlínleggnum sem hún var með á bossanum, fékk þar með ekkert insúlín og vaknaði ómöguleg um miðnætti. Blóðsykurinn rýkur mjög fljótt upp hjá henni ef hún fær ekkert insúlín í smátíma. Rétt viðbrögð eru að gefa henni insúlín með penna og skipta svo um sett, en ég byrjaði á því að skipta um sett því ég hef aldrei gefið henni með penna áður og lagði hreinlega ekki í það. Það er enginn hægðarleikur að skipta um sett einn því það er ekki eins og Matthildur liggi grafkyrr á meðan (Grétar gerir þetta nú reyndar án þess að það séu mikil vandræði). En nýi leggurinn virtist ekki virka, þegar ég svo mældi hana (maður þarf að bíða í svona 20 mín. áður en maður getur mælt sykurinn eftir að hafa gefið insúlín). Þá þýddi ekkert annað en að stíga yfir stóra þröskuldinn og ná í insúlínpennann. Nálin virðist ógnarstór þegar maður stendur með hana yfir mjúkum barnsbossa…þetta voru allavega ekki bestu mínúturnar í lífi mínu þarna klukkan tvö um nóttina. En ég lét vaða og hún virtist ekki finna fyrir þessu að ráði enda eru þetta í rauninni örmjóar nálar. Því miður virtist þetta ekki virka, allavega fór sykurinn bara hækkandi. Ég prófaði því aftur og var öllu ákveðnari í þetta sinn og sykurinn lækkaði dálítið en ekki mikið, sem er dálítið dularfullt. Ég vissi ekki hvað skyldi gera, var orðin frekar tæp á taugum en endaði með því að skipta aftur um sett. Aumingja Matthildur var orðin ansi útstungin eftir öll þessi sett, penna og allar mælingarnar. Ótrúlegt samt hvað hún lætur þetta yfir sig ganga, og er bara ljúf og góð (”mæla aftur??! sagði hún og skildi ekkert í þessu) en auðvitað er þráðurinn orðinn frekar stuttur hjá henni þegar sykurinn er orðinn hár og hefur litla eirð. Sem betur fer virtist nýi leggurinn virka og sykurinn lækkaði og Matthildur sofnaði eins og steinn - enda klukkan orðin hálf-fimm. Ég sofnaði líka, alveg búin á því en reyndi að hugsa jákvætt; mér tókst að græja þetta og nú verður ekkert mál í framtíðinni að grípa til pennans. Hildigunnur vaknaði eldspræk klukkan átta þannig að nætursvefninn varð ansi stuttur hjá mér! Við fórum svo mæðgurnar á róló og þær systur mokuðu af miklum móð og voru í besta skapi.
Birta á Facebook
Það var vor í lofti í dag þegar við Matthildur fórum í góðan göngutúr. Kannski ekkert sjúklega hlýtt en göturnar auðar og hreyfði varla vind og það er líka orðið svo bjart og fínt. Ég þyrfti eiginlega að fá mér nýjan síma með myndavél svo ég geti nú dókúmenterað þessar gönguferðir, alltaf eitthvað athyglisvert sem maður sér á leiðinni. Svo er líka orðið mjög brýnt að fá stól á hjólið svo ég geti aldeilis sprett úr spori með Möttu.
Við komum við á bókasafninu þar sem ég byrgði mig upp af deco-tímaritum og náði líka í nýjustu bók Mikaels Torfasonar. Hvar er Valli og Tumi fer til læknis rötuðu líka í margnotaðan bóksafnsplastpokann. Matthildur kann vel við sig á safninu, vill strax fara upp stigann upp á 2. hæð og finna fiskabúrið og skoða dótið í barnahorninu. Besti staðurinn í bænum.
Birta á Facebook
Helgin var óneitanlega með fjölbreyttu sniði. Fátt er betra en að eiga tvo Lost þætti nýhlaðna þegar maður fleygir sér í sófann á föstudagskvöldi. Á laugardeginum fór ég á málstofu á Hugvísindaþingi sem var mjög skemmtileg og ekki var kaffibollinn síðri í Þjóðminjasafninu þar sem við hugvísindakonurnar knáu krufðum þetta allt til mergjar. Eitthvað reyndi ég að komast áfram í textuninni á bíómyndinni sem ég fékk um daginn, það er mikið blaðrað í henni og það um hafnabolta þannig að ég er dáldið “lost”. Á sunnudeginum fór ég á starfsdag Óss barnaheimilis og pússaði fatahólf og lakkaði tvær umferðir og fórnaði þar með mínum síðustu heilasellum. Færslan verður því ekki lengri.
Birta á Facebook
Nú er spurning hvort maður ætti ekki að hressa aðeins upp á hugann og ná sér í nýjasta nýtt í fræðunum á Hugvísindaþingi. Ég kemst nú ekkert í dag, hef mikilvægum hnöppum að hneppa (gráu hárin eru að gera mig alveg gráhærða, múhahaha) en á morgun stefni ég á að hlusta á þrjá fyrirlestra um sköpun og öpun í listum og þýðingum. Það verður væntanlega alveg geysilegt stuð. Ekki síst af því ég verð svo fín um hárið.
Birta á Facebook
Þegar maður er alveg hugmyndasnauður og veit ekkert hvað skal segja, þá segir íslenskur dægurlagatexta allt sem segja þarf. Ég held að það vanti bara lagið og ég skora á einhvern lagvissan að berja saman nokkra hljóma. Gullaldartexta þessum stal ég af Baggalúti fyrir margt löngu og finnst hann alltaf jafn mikil snilld.
Sitjum hér þú og ég
alltaf hér enn á ný.
Förum saman út í geim
förum saman hér á ný.
Ekki fara frá mér hér
alltaf vera hér hjá mér.
Svífum saman þú og ég
saman hér, við á ný.
Birta á Facebook
Ég er lítill sportisti en hef þó gaman af að horfa á vetrarólympíuleikana, t.d. skautadansinn, skíði og stökk. Snjóbrettakross kemur líka sterkt inn, það er mikil hasar. En alltaf þegar ég kveiki á sjónvarpinu virðist vera það sama í gangi - krulla. Hver skilur þá “íþrótt”? Meiraðsegja Matthildur, þegar hún kemur að sjónvarpinu, er farin að segja “adda kulla” (alltaf krulla). Adolf Ingi íþróttafréttamaður lýsir öllum greinum af mikilli ákefð og sagði þessi fleygu orð um skautahlaupið: “Í þessu sporti hefur hæð - og smæð- sína kosti - og galla.”
Birta á Facebook
Það er hægt að salta mat, pipra eða sykra. Hinsvegar er ekki hægt að múskata, karrýja, nú eða túrmerika. Þetta finnst mér afleitt og ætla að krydda mál mitt framvegis. “Dillið undir lokin þegar laxinn hefur bakast…”
Birta á Facebook
Loksins gerðist eitthvað menningarlegt í lífi mínu, við Dísa daVinci drifum okkur á tvær sýningar um helgina (kaffi og kókoskaka innifalin). Önnur hét “Ljóslitlífun”, samsýning “ungra” myndlistarmanna (mér sýndist þau nú vera öll komin langt yfir þrítugt en gott að það telst ungt). Sýningin var svo sannarlega litrík en kannski ekki mjög innihaldsrík. Síðan fórum við á litla sýningu í Grafíksalnum þar sem Kristín Gunnlaugsdóttir sýndi á sér nýja hlið. Hún hefur aðallega verið í vönduðum málverkum í miðaldastíl, maddonnumyndir málaðar með eggtemperu eins og gömlu meistararnir en nú tekur hún algerlega u-beygju og saumar með garni út í grófan striga barasta nokkuð dónalegar myndir af allsberum konum, ja sumar kannski í stívélum. Kraftmiklar myndir sem vekja upp margar pælingar og langt síðan ég hef séð svona skemmtileg verk. Hún gerði líka grafíkmyndir og ég skráði mig sem “grafíkvin” og gat þá keypt eina af þeim, sem hér má sjá. Fyrir smotteríspening getur maður keypt eina grafíkmynd á ári og það eftir marga snillinga svo þetta er alveg rakið dæmi. Ætli það sé til Grafíkvinahópur á Facebook? Maður spyr sig.
Birta á Facebook
Í gær var leshringur og á dagskrá var sagan Ríki af þessum heimi eftir kúbanska rithöfundinn Alejo Carpentier. Þekkti ég hvorki haus né sporð á honum fyrir lesturinn en nú er ég öllu fróðari. Guðbergur Bergsson þýðir bókina og gerir grein fyrir höfundi og ferli hans í mögnuðum eftirmála um allt milli himins og jarðar. Gubbi segist reyna að fylgja takti frumtextans og sjálfsagt er það vandaverk því stíll Carpentiers er sagður skrúðmálugur og í anda barokks, og þetta gerir lestur bókarinnar frekar erfiðan. Setningar er flæktar og langar og orðaröð óvenjuleg - og leturgerðin skrautleg - en þessi hrærigrautur passar ákaflega vel við undarlega atburði sögunnar, trumbuslátt og vúduverur. Carpentier er þekktur fyrir kenningu sína um “lo real maravilloso”. Hún snýst um að saga og náttúra rómönsku Ameríku sé svo öfgakennd að utanaðkomendum finnst hún vera af öðrum heimi, skálduð en ekki sönn. Hann skrifaði formála að bókinni (sem þýðandi lét óþýddan en hefur kannski notað sér í eftirmálanum?) þar sem hann lýsir hugmynd sinni um töfrandi raunsæi: “Hvað er saga rómönsku Ameríku annað en töfraraunsæi?” Í skáldsögunni er sögð hin undarlega - en sanna - saga af Henri Christophe, fyrsta keisara Haiti, sem forskriftardæmi um hvernig saga þessa heimshluta er svo fjarstæðukennd að hún virðist skálduð. Töfraraunsæi Carpentiers er ekki eins ævinýralegt og t.d. hjá García Márquez, það rignir ekki blómum og konur skarta bláu hári eða eitthvað, heldur skrifar hann einfaldlega um öfgakennda atburði í sögu og náttúru, sem eru næstum ótrúlegir en þó sannir, og fléttar inn vúdú og töfratrú. T.d. sagan af byggingu virkisins og endalokum keisarans- þegar ég las söguna fannst mér þetta eins og út úr grimmu ævintýri en þetta var víst sannleikurinn.
Birta á Facebook
Þessi mynd er eingöngu birt til að sýna flotta nýja gallann hennar Matthildar. Hann er afar sjötíuogeitthvað-legur, brúnn og mjúkur og agalega klæðilegur. Stundum gerir maður góð kaup á útsölum.
Birta á Facebook
