Helgin var óneitanlega með fjölbreyttu sniði. Fátt er betra en að eiga tvo Lost þætti nýhlaðna þegar maður fleygir sér í sófann á föstudagskvöldi. Á laugardeginum fór ég á málstofu á Hugvísindaþingi sem var mjög skemmtileg og ekki var kaffibollinn síðri í Þjóðminjasafninu þar sem við hugvísindakonurnar knáu krufðum þetta allt til mergjar. Eitthvað reyndi ég að komast áfram í textuninni á bíómyndinni sem ég fékk um daginn, það er mikið blaðrað í henni og það um hafnabolta þannig að ég er dáldið “lost”. Á sunnudeginum fór ég á starfsdag Óss barnaheimilis og pússaði fatahólf og lakkaði tvær umferðir og fórnaði þar með mínum síðustu heilasellum. Færslan verður því ekki lengri.
Nú er spurning hvort maður ætti ekki að hressa aðeins upp á hugann og ná sér í nýjasta nýtt í fræðunum á Hugvísindaþingi. Ég kemst nú ekkert í dag, hef mikilvægum hnöppum að hneppa (gráu hárin eru að gera mig alveg gráhærða, múhahaha) en á morgun stefni ég á að hlusta á þrjá fyrirlestra um sköpun og öpun í listum og þýðingum. Það verður væntanlega alveg geysilegt stuð. Ekki síst af því ég verð svo fín um hárið.
Þegar maður er alveg hugmyndasnauður og veit ekkert hvað skal segja, þá segir íslenskur dægurlagatexta allt sem segja þarf. Ég held að það vanti bara lagið og ég skora á einhvern lagvissan að berja saman nokkra hljóma. Gullaldartexta þessum stal ég af Baggalúti fyrir margt löngu og finnst hann alltaf jafn mikil snilld.
Sitjum hér þú og ég
alltaf hér enn á ný.
Förum saman út í geim
förum saman hér á ný.
Ekki fara frá mér hér
alltaf vera hér hjá mér.
Svífum saman þú og ég
saman hér, við á ný.
Ég er lítill sportisti en hef þó gaman af að horfa á vetrarólympíuleikana, t.d. skautadansinn, skíði og stökk. Snjóbrettakross kemur líka sterkt inn, það er mikil hasar. En alltaf þegar ég kveiki á sjónvarpinu virðist vera það sama í gangi - krulla. Hver skilur þá “íþrótt”? Meiraðsegja Matthildur, þegar hún kemur að sjónvarpinu, er farin að segja “adda kulla” (alltaf krulla). Adolf Ingi íþróttafréttamaður lýsir öllum greinum af mikilli ákefð og sagði þessi fleygu orð um skautahlaupið: “Í þessu sporti hefur hæð - og smæð- sína kosti - og galla.”
Það er hægt að salta mat, pipra eða sykra. Hinsvegar er ekki hægt að múskata, karrýja, nú eða túrmerika. Þetta finnst mér afleitt og ætla að krydda mál mitt framvegis. “Dillið undir lokin þegar laxinn hefur bakast…”
Loksins gerðist eitthvað menningarlegt í lífi mínu, við Dísa daVinci drifum okkur á tvær sýningar um helgina (kaffi og kókoskaka innifalin). Önnur hét “Ljóslitlífun”, samsýning “ungra” myndlistarmanna (mér sýndist þau nú vera öll komin langt yfir þrítugt en gott að það telst ungt). Sýningin var svo sannarlega litrík en kannski ekki mjög innihaldsrík. Síðan fórum við á litla sýningu í Grafíksalnum þar sem Kristín Gunnlaugsdóttir sýndi á sér nýja hlið. Hún hefur aðallega verið í vönduðum málverkum í miðaldastíl, maddonnumyndir málaðar með eggtemperu eins og gömlu meistararnir en nú tekur hún algerlega u-beygju og saumar með garni út í grófan striga barasta nokkuð dónalegar myndir af allsberum konum, ja sumar kannski í stívélum. Kraftmiklar myndir sem vekja upp margar pælingar og langt síðan ég hef séð svona skemmtileg verk. Hún gerði líka grafíkmyndir og ég skráði mig sem “grafíkvin” og gat þá keypt eina af þeim, sem hér má sjá. Fyrir smotteríspening getur maður keypt eina grafíkmynd á ári og það eftir marga snillinga svo þetta er alveg rakið dæmi. Ætli það sé til Grafíkvinahópur á Facebook? Maður spyr sig.
Í gær var leshringur og á dagskrá var sagan Ríki af þessum heimi eftir kúbanska rithöfundinn Alejo Carpentier. Þekkti ég hvorki haus né sporð á honum fyrir lesturinn en nú er ég öllu fróðari. Guðbergur Bergsson þýðir bókina og gerir grein fyrir höfundi og ferli hans í mögnuðum eftirmála um allt milli himins og jarðar. Gubbi segist reyna að fylgja takti frumtextans og sjálfsagt er það vandaverk því stíll Carpentiers er sagður skrúðmálugur og í anda barokks, og þetta gerir lestur bókarinnar frekar erfiðan. Setningar er flæktar og langar og orðaröð óvenjuleg - og leturgerðin skrautleg - en þessi hrærigrautur passar ákaflega vel við undarlega atburði sögunnar, trumbuslátt og vúduverur. Carpentier er þekktur fyrir kenningu sína um “lo real maravilloso”. Hún snýst um að saga og náttúra rómönsku Ameríku sé svo öfgakennd að utanaðkomendum finnst hún vera af öðrum heimi, skálduð en ekki sönn. Hann skrifaði formála að bókinni (sem þýðandi lét óþýddan en hefur kannski notað sér í eftirmálanum?) þar sem hann lýsir hugmynd sinni um töfrandi raunsæi: “Hvað er saga rómönsku Ameríku annað en töfraraunsæi?” Í skáldsögunni er sögð hin undarlega - en sanna - saga af Henri Christophe, fyrsta keisara Haiti, sem forskriftardæmi um hvernig saga þessa heimshluta er svo fjarstæðukennd að hún virðist skálduð. Töfraraunsæi Carpentiers er ekki eins ævinýralegt og t.d. hjá García Márquez, það rignir ekki blómum og konur skarta bláu hári eða eitthvað, heldur skrifar hann einfaldlega um öfgakennda atburði í sögu og náttúru, sem eru næstum ótrúlegir en þó sannir, og fléttar inn vúdú og töfratrú. T.d. sagan af byggingu virkisins og endalokum keisarans- þegar ég las söguna fannst mér þetta eins og út úr grimmu ævintýri en þetta var víst sannleikurinn.
Þessi mynd er eingöngu birt til að sýna flotta nýja gallann hennar Matthildar. Hann er afar sjötíuogeitthvað-legur, brúnn og mjúkur og agalega klæðilegur. Stundum gerir maður góð kaup á útsölum.
Það verður ekki fjólublátt/skærbleikt kjöt í matinn hjá okkur í kvöld. Ég borða helst ekki saltkjöt, Daníel er ekkert sérlega hrifinn af því og Hildigunnur fékk sinn skammt á leikskólanum ídag . Grétar eldaði í fyrra saltkjöt með öllu tilheyrandi við dræmar undirtektir og hét því að elda þetta aldrei aftur. Við sprengjum okkur bara á pasta í staðinn.
Bolluhelgi framundan, júhú! Það eina sem er á dagskrá er að gúffa í sig bollum. Reyndar ætlar Grétar að draga mig á smurborðshlaðborð í hádeginu á eftir (ekki að ég sé treg í taumi) og hver veit nema kaffihús fylgi í kjölfarið. Svoleiðis lúxuslífið hjá okkur miðbæjarrottunum.
