Hildigunnur hefur lært það á Ósi, þar sem hún lærir alla sína góðu siði, að vinkonur leiðast. Það er líka gott að leiðast í göngutúrum svo maður týnist ekki. Hún vill alltaf leiða mig þegar við göngum eitthvert því við erum vinkonur (og viljum heldur ekki týnast). Eitt kvöldið var Hildigunnur komin upp í rúm en ég var að tygja mig út. “Hvert ertu að fara?”, spurði hún mig. “Að hitta vinkonur mínar”, sagði ég. “Af hverju?” “Það er svo gaman að hitta vinkonur sínar”, svaraði ég. “Ætlið þið að leiðast?” spurði þá Hildigunnur í fyllstu einlægni.
Mér fannst hálf-leiðinlegt að geta ekki svarað því játandi…
Birta á Facebook
Það styttist í að við leggjum land undir fót og förum til Seyðisfjarðar. (Vonandi eru engir innbrotsþjófar að lesa þetta - bendi á að það er öflug nágrannavakt í húsinu). Þar ætlum við að vera í góðu yfirlæti í íbúð í þeim fagra bæ og hafa það notalegt. Skoða nágrannasveitir, álverið á Reyðarfirði (not) og svona. Listalíf er gegt blómlegt á Seyðisfirði, sjá skaftfell.is, við verðum sjálfsagt eins og gráir kettir á Bistróinu og kaffi Láru og öðrum krúttlegum stöðum. Við ætlum nú bara að fljúga austur, Núbíran rúmar bara ekki allan okkar farangur og við reiknuðum það út að gisting í tvær nætur og matur plús bensín (við hefðum aldrei keyrt þetta í einum rykk) kostaði það sama og flugið. Þetta er því ökónómískt úthugsað ferðalag en þó með þægindin í fyrirrúmi.
Birta á Facebook
Ég fékk skemmtilegt þýðingarverkefni um daginn. Ég á að þýða heimildarmynd fyrir sjónvarp/DVD og þá þarf maður að passa upp á það að hver textalína sé ekki lengri en 32 slög og eins og það sé ekki nógu mikið mál þá þarf líka að passa upp á það að hver texti standi ekki lengur á skjánum en í 4-5 sek, svona að meðaltali. Þetta er svona eins og að þýða textabút og troða honum svo þannig inn í krossgátu að allt standist.
Eitthvað lærði ég í þýðingarfræðinni um skjáþýðingar, maður kjarnar mál sitt og hver texti á að vera heil hugsun o.s.frv., en auðvitað lærir maður mest á því að prófa sig áfram. Þetta er þrælerfitt en líka stórskemmtilegt og gengur bara vel. Held ég (!) Ég fékk reyndar rúman tíma svona fyrst, það er kannski ekki alltaf reglan. Vonandi verður bara framhald á, ég sá fyrir mér vinnu- og verkefnaleysi í vetur og óttaðist að geðheilsan yrði fljót að fara. Geð guma er allavega í góðu lagi núna 
Birta á Facebook
Ég er ekki hrifin af líkamsræktarstöðvum en þarf þó á líkamsrækt að halda. Fjárfesti því í gríðarlega vönduðum íþróttatækjum um daginn, húlahring og sippubandi. Komst að því að ég get ekkert sippað (10 sipp og ég segi nipp) og enn minna húllað. Þó hafa þrotlausar æfingar síðustu daga gert það að verki að ég get húllað svona 10 hringi áður en allt húllið er búið. Hrmpfhhh, segi ég nú bara.
Birta á Facebook
Nú fer að styttast í að Ós fari í sumarfrí. Við fengum í hendur “bókina” hennar Hildigunnar þar sem finna má ýmislegt sem hún hefur teiknað, skrifað og samið í vetur. Meðal annars má sjá þar sjálfsmynd sem hún teiknaði í byrjun hausts og svo núna í maí. Lesendur mega giska á hvor sé nú nýrri. Nýju myndina hefur hún merkt sér, þótt það sjáist nú ekki á þessari ljósmynd, en þar stendur: HLDDLURP. Geri aðrir betur
Birta á Facebook
Þessi stúlka er síkát þótt hún sé með leiðinda lungnakvef þessa dagana, urgar og surgar í henni. Hún fær púst við þessu, og svo sem lítið annað hægt að gera. Nákvæmlega það sama og var með Hildigunni. Hún lagaðist í rauninni ekki fyrr en nefkirtlarnir voru teknir í fyrra - við vitum því hvað næsta skref verður með Matthildi. Annars er Matthildur orðin mjög dugleg að hreyfa sig og vill t.d. ekkert fara að sofa á kvöldin, þá æfir hún sig í að setjast og standa upp í rúminu og er gríðarlega stolt og ánægð með sig. Hún er ekki farin að skríða en vantar bara herslumuninn og kemst í rauninni út um allt - aftur á bak. Hún er farin að segja nokkur orð, bendir á ljósið og segir “li”, og “búll” þegar hún sér bolta. Um daginn var ég eitthvað að spjalla við hana og fór með þuluna “úllen dúllen doff”. Þá byrjaði Matthildur strax að benda með vísifingrinum til hægri og vinstri. Hún kann sko að bikka (eins og Hildigunnur kallaði það að segja “úllen dúllen doff”).
Vek athygli á því að á þessari ljósmynd er leikið með hringlaga form; mottan, boltinn, munstrið í kjólnum og svo er nú fyrirsætan sjálf óneitanlega dálítil bolla…
Birta á Facebook
Um daginn fór leikskólinn í sína árvissu sveitaferð - svo sem ekki mikil sveit að fara í Mosfellsdalinn, samhangandi byggð alla leið upp að hlaði á Hraðastöðum. Þar er hægt að fá að klappa lömbum, kettlingum, hvolpum, kanínum og jafnvel hænum. Kýr og hestar á vappi líka. Meðan borgarbörnin komust í snertingu við náttúruna þá fengu mæðurnar frábært tækifæri til að spjalla saman í blíðskaparveðri. Í þetta sinn voru sem sagt eiginlega bara mömmurnar sem komu með, engir pabbar, en það skal tekið fram að það er nú alls ekki vaninn á Ósi.
Hildigunnur small inn í sveitastemmninguna íklædd lopapeysu og með skuplu (þ.e. buff). Henni fannst eiginlega mest skemmtilegt að prófa traktorinn og hér eru þær glaðhlakkalegar, vinkonurnar Hildigunnur og Pála. Pála kallar Hildigunni stundum “Hildi” og þá kallar Hildigunnur Pálu auðvitað “Páli”.
Birta á Facebook
Karlinn skellti sér í göngu í gær með Ferðafélaginu og Landvernd. Farið var í rútu upp á Hellisheiði og lagt í göngunna skammt frá Bitru (þar sem fyrirhuguð Bitruvirkjun Orkuveitunnar mun rísa ef af verður). Gengið var þaðan yfir svokallaðan Ölkelduháls, þar sem mikið er af heitum hverum og uppsprettum eins og nafnið gefur til kynna, og niður Grændal til Hveragerðis. Grændalur er annar af dölunum sem maður sér ofan Hveragerðis þegar ekið er niður Kambana. Hinn er Reykjadalur og er vestan við Grændal.
Nokkrar myndir má sjá hér
Birta á Facebook
Þá er skólinn loksins búinn! Síðasta einkunnin lá fyrir á föstudaginn. Það var í kúrs sem nefnist Byggingareðlisfræði og þar fékk ég 9,5 og var annar af tveimur hæstu í bekknum. Ég er nú svosem ekki mikið fyrir það að grobba mig svona alla jafna, en núna get ég bara ekki annað. Svo fékk ég 9 í tölfræði og 8 í burðarþolsfræði.
Ég verð nefnilega að segja að þessi önn er búinn að vera sú lengsta og erfiðasta af þeim fjórum sem búnar eru, enda gengið á ýmsu. Ég missti alveg úr rúmar þrjár vikur þegar Matthildur veiktist (misserið var 12 vikur) og var svo eiginlega bara á hálfum afköstum eftir það. En ég komst samt standandi frá þessu. En mikið óskaplega er gott að þetta skuli vera búið.
Birta á Facebook
Þá er hún Hildigunnur orðin fjögurra ára gömul, hvorki meira né minna. Hún var búin að bíða lengi eftir þessum degi og varð ekki fyrir vonbrigðum. Bauð félögum sínum á Ósi upp á ís og síðan stúlkunum í eldri hóp heim í afmæli. Það var mikið stuð og gleði í hópnum. Þýddi ekkert að bjóða þeim upp á speltbrauð og heilsusnúða - þær vissu að það yrði súkkulaðikaka og fundu ilminn af pönnukökunum svo þær vildu bara almennilega stöffið strax. Hápunktur afmælisins var þegar Daníel kom heim - stúlkurnar vissu að Hildigunnur ætti bróður og voru ótrúlega spenntar að sjá hann. Þegar hann mætti á svæðið ætluðu þær bókstaflega að tryllast - svo mikill var æsingurinn. Bítlarnir hefðu verið stoltir af viðtökunum. Daníel tók þessu með stóískri ró og á heiður skilinn að hafa gefið stúlkunum smá tíma. Þarna eignaðist hann 5 eldheita aðdáendur á einu bretti. Hildigunnur var sérlega ánægð með hjólið sem hún fékk í afmælisgjöf - alvöru tvíhjól - og er strax orðin feikiklár að hjóla á því, allavega hér inni á parketinu. Hún sofnaði dauðþreytt en alsæl - þannig eiga afmælisdagar að vera.
Birta á Facebook
